آیت الله محمد علی گرامی می گوید:

راجع به شاه، باید بگویم ابتدای سلطنت محمد رضا با سالهای آخرش یک جور نبود، او قبلاً برای حضرت آیت الله بروجردی خیلی احترام قائل بود، چون محبوبیت، قدرت و وجهه­ی آقای بروجردی به عنوان  مرجع مهم بود.  همه در مقابلش خضوع می­کردند سایر مراجع هم در مقابل او خضوع می­کردند. مثلاً آقای صدر و آقای حجت در مقابل او خاضع بودند، در بروجردی هم موقعیت ویژه­ی داشت و علمای بلاد و حتی نجف برایش احترام قائل بودند در عراق هم رقیبی جز حاج آقا حسین قمی نداشت، او هم فردی با معنویت بود. بعضی معتقدند که شاه اوایل راجع به سیادت و این مسائل اعتقاد داشت. آقای محسنی ملایری برایم نقل کرد که دکتر حسن امامی، امام جمعه ، درباره­ی کسی که محکوم به اعدام شده بود به درخواست آقای محسنی ملایری، به شاه می­گوید: شما از قدیم نسبت به حضرت فاطمه زهرا(س) احترام قائل بودید. این سید فرزند زهرا (س) است و هیچ کس را هم ندارد و اگر اعدام شود، خانواده­اش از بین می­رود شاه عادت داشت که موقع صحبت نمی­ایستاد یا نمی­نشست بلکه قدم می­زد. امام جمعه که این حرف­ها را گفته بود شاه در حال قدم زدن بر می­گردد امام جمعه می­گوید وقتی برگشت دیدم در حالی که در چشمان شاه اشک جمع شده می­گوید: بگویید آزادش کنند، در حالی که قبلاً حکمش اعدام بود و ما هم توقع آزادی نداشتیم و می­گفتیم مثلاً به حبس ابد تخفیف بدهند، حالا هر چه بوده من به طور قطع نمی­دانم پهلوی پدر هم در ابتدا شرایط دیگری داشته است.

...........................................

خاطرات آیت الله محمد علی گرامی، مرکز اسناد انقلاب اسلامی،1381،ص128.