سوال- شخصى وجهى يا چيزى از كسى طلب دارد و مديون اِبا و امتناع از دادن مى‏نمايد، اگر براى داين ممكن شود كه از مال مديون به قدر طلب خود به هر نحوى از انحاء و لو سرقةً استنقاذ نمايد چه صورت دارد؟

جواب- اگر به ميزان حقّش باشد مانعى ندارد.

سوال- زيدى از عمروى طلبى دارد و عمرو مسافرت كرده دسترسى به او ندارد، زيد از مال عمرو به عنوان تقاصّ به قدر طلب خود يا كمتر بر مى‏دارد و آن ‏مال نمايى داشته، بعد از مسافرت عمرو در خواست مال خود را از زيد مى ‏نمايد، تكليف زيد با عمرو چيست؟

جواب- اگر زمان اَدا  رسيده بود و قرض گيرنده امتناع از اَدا داشته، يا اَداى حق نكرده و به ‏سفر رفته، اخذ شى‏ء از مال او به عنوان تقاصّ كه مساوى يا كمتر باشد از حقّ جايز است، و اگر بعد از تقاصّ نمايى براى آن حاصل شود ملك تقاصّ كننده است، لكن اگر بعد از حضور بخواهد همان چيزى را كه مقروض بوده بدهد احوط تخلّص به تراضى است.

سوال- اگر كسى از كسى حقّ ارث و يا طلبى داشته به اندازه حقّ الارث ياكمتر مى‏ تواند از مال او بردارد؟ يا اگر برداشت مشغول ذمّه است؟

جواب- با فرض تحقّق دَين و جازم بودن به آن و امتناع مديون از اَدا با قدرت، طلبكار مى ‏تواند به قدر طلب خود از مال او تقاصّ كند، و احوط استيذان از حاكم شرعى است با تمكّن.