حضرت آیت الله العظمی شیخ لطف الله صافی گلپایگانی می گوید:این معجزه را چندین بار از زبان حضرت آیت الله العظمی بروجردی شنیده‌ام که تعریف می‌کردند.هیئتی بود در بروجرد که افراد این هیئت سر تا پای خود را گِل‌آلود می‌کردند و با این شکل و شمایل به عزاداری در مصیبت حضرت سید الشهدا علیه السلام می‌پرداختند.

هنوز آیت الله العظمی بروجردی رضوان الله علیه در بروجرد به سر می بردند، و به قم نیامده بودند .البته فضلای قم ، ایشان را می شناختند، و قدر و ارزش علمی ایشان را می دانستند .

ظاهراً آن وقت ها فضای حاکم و غالب در حوزه و جامعه این بود که می گفتند اگر ما بر ضد رژیم اقدام اساسی کنیم، مردم حمایت نمی کنند و در نتیجه اوضاع بدتر می شود و شکست می خوریم. همان طور که در ماجرای مصدق و کاشانی این اتفاق افتاد؛ مردم پیش از ظهر مرگ بر شاه و زنده باد مصدق می گفتند، بعد از ظهر بر عکس آن شعار دادند.

در درس آیت الله العظمی بروجردی ، یکی از شاگردان ایشان مرحوم فرید گلپایگانی از ایشان سوال کرد:با اینکه دین در باب ارث، شرعا از وصیت مقدم است چرا در آیه شریفه وصیت را مقدم داشته است و فرموده : من بعد وصیته یوصی بها اودین.

نامه حضرت امام خمینی (ره) به مرحوم حجت الاسلام محمد تقی فلسفی در مورد شخصیت عرفانی حضرت آیت الله العظمی بروجردی (قدس سره)